Dit belletje konden de mensen horen in het hokje waar het filmapparaat stond. Dan werd er een stuk papier tussen de filmrol gestopt zodat ze het beeld later terug konden vinden en dat stukje film eruit konden knippen. De beelden werden dan in een apart filmblik gestopt en afgegeven. Zo wisten ze zeker dat een bioscoopbaas niet stiekem toch nog beelden aan het publiek zou laten zien.
Een voorbeeld van een stukje film dat vroeger weggehaald werd, is een stuk waar kunstwerken op te zien waren. Niet zomaar kunstwerken, maar standbeelden van naakte mensen. Dit vonden de keurders echt niet netjes en dus moesten deze beelden er toen uit worden geknipt.
Tot 1977 bleef de Centrale Commissie voor de Filmkeuring bestaan en daarna heette het de Nederlandse Filmkeuring.
In 2001 werd de Kijkwijzer ontwikkeld en kwam er een einde aan de filmkeuring. De filmfabrieken vullen nu zelf een speciale vragenlijst in en hierdoor weten ze welke leeftijdstempels en plaatjes bij hun film horen.
Met deze stempels en plaatjes waarschuwt Kijkwijzer of een televisieprogramma of film te eng of te gewelddadig is voor kinderen.
Oude stempels van de Filmkeuring:
Kijkwijzerstempels:
